steph's blog

Luckas

2009-09-30T13:05:00.000-07:00

Vander Taelen, die Luckas, van La Vie est Belle à la VUB et dans le film, die Luckas dus gaat vandaag over de tongen.
Goed zo zeg ik. Méér, ik herhaal bij deze wat ik vandaag bijna 5 jaar geleden schreef in ons Lakens Gazetje. Want enige repetitie kan geen kwaad, in herhaling vallen is ooit als kunst geklasseerd, jawel, ik herhaal, totten treure als het moet: 1) opvoeden doe je door het goede voorbeeld te geven en 2) om ruzie te maken moet je minimaal met 2 zijn en om te zoenen ook. Punt.
Hier is het:

Op 20 oktober laatstleden werden twee leerlingen van het Atheneum Marcel Tricot (hier in Laken, Maria-Christinastraat) veroordeeld voor racisme. De feiten dateren van 14 november 2002, ze hadden hun leraar Frans, die van Joodse komaf is, de hitlergroet gebracht, "mort au juifs" geroepen, en fysiek bedreigd. Een derde leerling ging vrijuit want minderjarig op het ogenblik van de feiten. Ik vraag me af waarom die niet naar de jeugdrechtbank verwezen werd. Betrokken leerkracht heeft inmiddels de school verlaten omdat de directie hem geen veiligheid meer garanderen kon. Volgens de rechter overtraden de leerlingen de anti-racismewet. Een van de leerlingen is veroordeeld tot zes maanden gevangenisstraf met uitstel. Een andere die verstek liet gaan, kreeg zes maanden effectief. Het Centrum voor Racismebestrijding dat zich samen met de leerkracht burgerlijke partij had gesteld, noemt de uitspraak ,,een krachtig antwoord op ontoelaatbare daden''.

Terecht, racisme is een misdrijf, geen mening die men zo maar verkondigen mag zoals sommigen denken.

Mijn bedenking hierbij is of het wel wijs is van diezelfde schooldirectie om één van de twee oorlogsgedenktekens half te verstoppen achter een reclameboodschap voor een opleiding in centrale verwarmingstechnieken. Het betreft de gedenkplaat van WO I van de hand van Ernest Salu uit 1920, een meesterwerkje in het genre. Het getuigt mijn inziens van weinig respect, meer: het getuigt van een onwaarschijnlijke desinteresse en dus totaal gebrek aan respect en historisch bewustzijn. De reclameboodschap was bedoeld voor de heropening in september, drie maanden later hangt ze er nog. Ook de gedenkplaat voor de gesneuvelden van de tweede wereldoorlog is met graffitti besmeurd. De schooldirectie hoort nochtans te weten dat de stad over een dienst beschikt die gratis zulk een vervuiling verwijdert. Mijn inziens kan ze daar trouwens perfect zelf voor instaan, maar het onnadenkend aanbrengen van die spandoek doet het omgekeerde vrezen. Is het zo verwonderlijk dat wanneer zelfs de directie van een school bepaalde waarden niet langer aankleeft ook de normen van de leerlingen vervagen? Ik vraag me af of de rechter in zijn vonnis daarover iets gezegd heeft.

De nabij gelegen Kerkeveldstraat verdient met voorsprong de titel van Vuilste straat van Laken. Ondanks de aanwezige vuilbak op de hoek met de Maria-Christinastraat gooien jongeren -leerlingen?- daar zonder meer wikkels en ander afval op straat en op de stoep. Wanneer je hen daarop aanspreekt bekijken ze je of ze het in Casablanca horen donderen: men heeft hen nog nooit verteld dat zulks onbetamelijk gedrag heet! Mag ik bij deze alle Lakenaars oproepen om daar waar ouders en school tekort schieten zelf het goede voorbeeld te geven? Alvast bedankt,

Steph Feremans

oefening in het stropdragen

2009-06-02T11:25:00.000-07:00

Omdat de laatste campagneweek begonnen is en vooral omdat ik straks champagne ga drinken met de vrouw die me deze mooie das geschonken heeft. Waarom vertel ik u volgende week. Het waarom van die voortijdige champagne bedoel ik, niet de reden tot aankoop, die moet u haar bij gelegenheid maar zelf eens vragen. Ze kocht hem in Sint Martens Latem in 2003, en wie de verftubes herkent mag me de naam van de ontwerper mailen. Maar NIET naar steph.feremans apestaart groen.be zoals aangegeven op de Eco-capital visitekaartjes, want dat adres werkt niet! Net zomin als de link naar de verkiezingssite werkte (nu weer wel, de wegen in this second life zijn volkomen ondoorgrondelijk) Om maar te zeggen dat heel wat IT-professionals heel wat steken laten vallen. Wie een netwerk zoals ik als breiwerk ziet beseft van de wederomstuit dat zoiets onuitstaanbaar is. Dus bij deze: wie reageren wil doet dat naar: lieve.steph apestraat,-)) scarlet.be of gewoon rechtstreeks op deze blogpagina.
BTW: die obarometer geeft sinds gisteren een forse stijging van het aantal bezoekers weer, ik bedank u allen een zelfde aantal keren, en kerekewere hé ?
In het vooruitzicht u te lezen,
Mvg
Steph

Verkiezingssite.be - Steph Feremans

2009-06-01T12:07:00.001-07:00

Kijk eens aan! Kijk! Kijk !! Kijk !!! Maar kijk dan toch!

Schrijver dezes heeft een filmpje gemaakt, met zelfde intro als intro van vorige tekst, maar dan wel tweetalig en helemaal zonder ondertitels. Voortgaande op de eveneens tweetalige 'breaking news' spot van onze vrienden van de PVDA+. Gepost op joetjoeb. De lichtkwaliteit lijkt nergens naar, maar de intenties zijn goed. De weg naar de hel...? Don't think so. Ni dieu ni maitre, remember? Gewoon beetje huisvlijt in wellicht ijdele hoop daarmee lokale media te halen. Brusselnieuws zei daarover: Grappig, spraakmakend of gewoonweg fantasieloos en teleurstellend. Campagnefilmpjes van politici zeggen meer dan een gestroomlijnde verkiezingsfolder.

Mijn anders toch immers kritische dochter (ha! bravo mezelf, zo heb ik ze dus voor een stukje mogen opvoeden) plaatste me in de eerste categorie, met volgend lof: Héél mooi steph, gefeliciteerd! prachtidee en een euh... "charmante" uitvoering!

Heb behalve 200 visitekaartjes en 100 canvaskaartjes immers helemaal niks gezien van partij publiciteit voor de niet verkiesbaren. Maar hoe anders stemmen ronselen als groot Brussel niet eens weet dat ik ergens op een lijst sta? Dus bij deze ook aan U beste lezer, de vraag het filmpje te "delen" met uw smoelboekvrienden en surtout te forwarden "à tes amis qui avant votaient PS"

Ik heb me zelfs aan wat spammen bezondigd, zekerst 50 adressen van mensen die ik van haar nog pluim ken aangeschreven met link naar dat filmpje, en stel met enige verbazing vast dat dat dus toch werkt: heb nu al meer 'views' dan kameraad Pascal S verzameld. En behalve Havanah hebben inmiddels meer dan tien vrienden al zeer vriendelijk gereageerd.

Heb het zonet ook op de site van politics.be ingebed, (zie link hieronder) straks eens zien of het op deze blogsite ook rechtstreeks kan.

Tot binnenkort?

Met vriendelijke groeten

Steph

Verkiezingssite.be - Steph Feremans

Shared via AddThis

2009-05-17T12:12:00.000-07:00

- u surft wel eens naar sex op het internet?
- u rijdt wel eens sneller dan 120/u?
- u heeft ook uw buik vol van Brussel-Halle-Vilvoorde?
- u rookt geen frietzakken of ander groen gras?
- u bent een Brusselaar zonder jobkorting of zorgverzekering?
- en toch stemt u Groen!?
dat kan perfect, dat doe ik ook!
Want wij denken aan de toekomst van de kinderen van onze kinderen van onze...
en hoe sneller die begint, hoe beter, best, beestiger en geestiger.

Soit, bovenstaande is een lokkertje, het is nu eenmaal campagnetijd. Geef mij maar Champagne. Nog even wachten dus. (zie ook: http://www.verkiezingssite.be/lijsten/Brussels+Parlement/Groen%21/Nederlandstalige+taalgroep/Steph+Feremans/ )

MAAR!

In afwachting van die coupes, hier, exclusief, in avant-première, een voorpublicatie, en eigenlijk nog onder embargo, een interview met mezelf, afgenomen door Gilbert Nyatangi, en weldra te verschijnen op diens site, in het toch iet of wat illustere gezelschap van Yves Leterme, Pol Goossen, Bart Castelein en Sabine Devos (surf na de verkiezingen eens naar www. kerekewere.com). Plezier ermee!

En reacties zijn welkom hoor, tot ziens, hoors, lezens, ...

Kere ke were met Steph Feremans.

Katharis: hoe komt u tot rust, tot loutering?

Slik zeg, niet slecht als openingszet. Ook een goeienavond Gilbert, alles goed? Te weinig rust besef ik dus plots. ’t Zal wel door vrouw en kinderen komen zekerst? Zeldzaam moment is anders nu, maandagavond: kinderen in bed en vrouw gaan werken. Alleen zijn helpt dus. Radio Klara mag daar graag bij zijn als het meerstemmig gezang niet sneller dan largo gaat. Lange treinreizen zijn ook zoiets om naar uit te kijken. Poëzie, dat helpt vaak. Een uppercut zo af en toe is ook een eyeopener als tenminste niet letterlijk: laatst nog, de dood van een vriend. Hoewel die eerst heel wat onrust teweeg bracht.

Eendracht maakt macht.

Zo is dat: bien étonnés de se retrouver ensemble ben ik als republikein in Laken tot voorstander van onze monarchie verworden. Eerlijker: ik denk ik dat vroeger ook al was, het heeft iets, zo’n bonbonnière instelling, het is hoe dan ook Opera, drama! En in geval van de Saksencoburgs ook dikwijls Comique, blijspel, is de union en effet dikwijls farce, farcie behalve met aardappelpuree ook met Italiaans pesto rosso, British, very British stiff upper lip humour et à la fois, u kan het niet ontkennen zeer erg Belgisch, comme mon père. en zoals mijn mama Alphonsine de Appelsien. Indien ons landje republiek zou worden kan even theoretisch enkel een Brusselaar als president verkozen worden (en hopelijk spreekt die dan ook een mondje Duits), maar dan is de spoeling toch wel erg dun, remember de VDB’s et consorts. Mijn buren zijn nog de slechtste niet, en als iedereen dat zou zeggen is het besef niet veraf dat die Oostendenaar geen haar beter is dan die Liégois en dat die van Mons even goed zijn als die van Antwerpen. En vice versa. En omgekeerd ook, zelfs achterstevoren. Alstublieft zeg, en ja dus, l’union fait la force, voyons l’union européenne..

Raar maar waar: een ongeloofelijk waargebeurd verhaal.

Dat moet Turkije 85 geweest zijn. Behalve eerdere Nicaruaguaanse geweerlopen en latere glinsterende Mexicaanse messen heb ik daar de dood op vrij hilarische wijze in de ogen gekeken: met mijn ogen toe. Dat zit zo: ik werkte daar sinds enige maanden in een ontluikende toeristische industrie en reed gezwind een berg af, de ene u-bocht achter de andere haarspeld nemend, ik was jong, en snel en mijn wagen was nog nieuw, een tofas met s cedille, anders gezegd een Turkse Fiat, vinnig bakske van 1500 cc denk ik. Soit, de berg af, u bocht na u bo...toen daar plots twee camions tegelijk voor mijn oog opdoemden, de ene de andere voorbijstekend en de ander alsnog gas gevend. Geen tijd om te remmen, dit was het dus, het Einde. Ik deed mijn ogen toe, verwachtte de film van mijn leven en voelde ... niks. Ik deed mijn ogen open en stopte net op tijd voor ik de volgende haarspeldbocht rechtdoor genomen zou hebben. Ik stapte uit en viel met knikkende knieën op het asfalt. Iets hogerop hing een cabine te bengelen in het ijle en was ter rechterzijde een vrachtwagen met opligger verfrommeld tot 2/3^de van zijn oorspronkelijk volume. Nu is dat straf en eventueel leuk om lezen, maar toen was dat zum kotzen.

Eer en geweten: uw moeilijkste of spijtigste beslissing.

Op mijn 32^ste heb ik beslist geen artiest te worden. Dat wringt nog altijd, en daar hoeft verder geen uitleg bij denk ik.

Kere ke were: naar waar zou u nog eens terug willen, wat zou u graag nog eens meemaken, wie zou u graag nog eens ontmoeten, een blijvende herinnering, ...?

Mevrouw De Meulemeester. Zij was mijn leerkracht geschiedenis en Griekse cultuur in de vierdes van het atheneum. Gedurende slechts één jaar. Daarna werd ze gedetacheerd naar de Albertina, en ik zou haar slechts één keer terugzien toen ik in diezelfde bibliotheek een exemplaar van mijn thesis ging deponeren. Ik weet niet hoe ze het gedaan kreeg, maar na vier jaar oervervelend onderwijs in geschiedenis en aanverwante heeft zij mij aangezet tot het kritische lezen, van kranten in de eerste plaats. Op langere termijn heeft ze mijn studiekeuze, geschiedenis, bepaald. Zij was, à première vue, een eenvoudige vrouw: niet bijzonder mooi, noch beweeglijk, noch stilstaand. Van haar zou ik dus graag vernemen hoe zij dit vuur in brand gekregen heeft.

Eet meer Freud, drink Adler, blijf Jung: een recept of een (goede/slechte) eetgewoonte.

Van Freud is langzaamaan toch breed geweten dat hij meer kwakzalver dan wetenschapper was, van Adler blijf ik af en van Jung geloof ik al helemaal geen letter. Goeie recepten heb ik bij de vleet, en die zijn dikwijls vegetarisch en dikwijls even goed bloeddorstig. Een simpele pens met compôte smaakt mij soms even goed als een in dat geval niet zelf gebakken Lotte. Ik mag heel graag oesters en chips, ajuinsoep en gazpacho, heb al hond gegeten en niet slecht bevonden, mieren en krekels eveneens, het avontuur dient gezocht te worden en vermeden indien het slecht beviel. Volg vooral je neus zou ik zeggen, maar ook niet altijd: een slecht gechambreerde bourgogne ruikt niet zo appetijtelijk als hij een half uur later smaken zal.

Wijze raad van Steph Feremans.

In verband met voorgaande, en geïnspireerd door het zelfde taaltje als gij: Om gezond oud te worden zijn er drie spelregels: hou uwe voeten warm, uw gat open en uw hoofd koel. Wat er bedoeld word met dat open gat is volgens mij het niet ophouden van winden, zoals onlangs nog aangetoond door enkele Hollandse dus onverdachte geleerden, maar ik weet dat er ander interpretaties mogelijk zijn. En wederzijds: bedsokken zijn dus echt een goed idee!

Ergens in de toekomst: een wens, een voorspelling, een droom, een project, ....

Een poëziebundel of essay die of dat zonder veel redactie en niet in eigen beheer gepubliceerd zou worden. En als ik mij goed genoeg voel bij pensionering te vertrekken voor een reis per mobilhome om nooit meer terug te komen.

Rwanda, Afrika: wat zegt u dat?

Veel verdriet.

Ik had een student die toch nog zijn vrouw, een zus, een broer en zijn vader heeft teruggevonden. Je wil niet weten hoeveel van zijn naasten toen wel verdween. Dat is hier geen taalfout: hoeveel is enkelvoudig te weinig voor een teveel.

En het Licht scheen in de duisternis: uw interpretatie.

Niks interpretatie, dat is mijn dagelijks leven: ik werk toch aan de Vrije Universiteit Brussel, of met andere woorden: scientia vincere tenebras. Dat anderen de wetenschap niet lichtend genoeg vinden is hun probleem. Mijn probleem is eerder dat onze wetenschap er maar niet in slaagt die duisternis uit dier geesten te bannen. Anderzijds is dat geen probleem want als dat opgelost zou zijn heb ik geen boterham meer.

2009-04-28T14:35:00.000-07:00

Onderstaand bericht verschijnt per 1 mei in De Nekker, maandblad van het gemeenschapscentrum Nekkersdal, Laken. Leve de eerste mei!

Ik hoop dat u er enig genoegen in schept, de literaire kwaliteit kon beter, maar ik was doodmoe toen ik dit schreef. Gezondheid!

Gisteren gepoogd om wat volgt als pdf te uploaden, wat kennelijk niet lukte. Dus vandaag het inmiddels gecorrigeerde word-doc met bijhorende foto. Schol, Santé, Zum Wohl, Salud etc etc

Pleidooi pro alcohool.

Het heeft er alle schijn van dat regelneven en regelnichten van velerlei slag in dit Vaderlandje alsmaar meer de vinger opsteken om ons te waarschuwen voor ongezond gedrag. Om van meet af duidelijk te zijn: ook ik vind ongezond gedrag niet kunnen. Een gedrag evenwel is een houding, een manier van doen of zijn, die zich over vele weken, maanden, jaren uitstrekt. Af en toe eens gewoon doen waar je zin in hebt, al is dat zogezegd ongezond lijkt me veel gezonder. Frieten eten bijvoorbeeld, een dagje in de zon doorbrengen, een lekkere Havana smoren, en wat dies meer. Zo hoort bij goed eten een goed glas wijn. Als ik dan op aanraden van de Nekker eens een lekkere versbereide pizza wil verorberen aan de rand van het Bockstaelplein ben ik achteraf behalve opgetogen over de kwaliteit van dat voedsel ook aardig verongelijkt omdat de uitbater geen alcohol serveert. Vind ik echt niet kunnen, of ze zouden het met een soort brandmerk aan de deur al moeten aankondigen. Dat in zijn cultuur geen alcohol genuttigd wordt, tenzij in’ t geniep zoals dat meestal gaat met religieuze verboden, dat is zijn zaak. Maar als hij een openbare (eet-)gelegenheid aanbiedt in deze cultureel Westers geheten oorden zou hij meer klanten kunnen bedienen. Eens binnen na het lezen van de kaart terug buiten lopen is me tè onbeleefd. Pizza smaakte dus maar half zo lekker.

Ben nu net terug van een weekje Berlijn: de Turken daar zijn net als in Turkije heel wat coulanter in het raki- en wijn drinken. Vorig jaar in Londen ook bij Pakistaanse moslims gegeten die sans problême de glazen en een kurkentrekker aanboden om de in de rechtover gelegen drankhandel aangekochte fles te openen en te nuttigen. Het Brussels ‘islamitisch?’ vijandig gedrag tegenover alcohol stoort me dan ook danig. Net als het evenzeer ‘religieus geïnspireerd’ verbaal geweld jegens zomers geklede dames, of hoofddoekloze zusters, of nu ook al vuistgewijs op cameraploegen. Heb het zelfs moeten meemaken dat op een braderie in de rue Marie-Christine een handelaar zich druk maakte omdat een argeloze bezoeker zijn blikje bier nuttigen wou op het toch wel zeer tijdelijke op de zeer publieke straat opgetrokken terras. Ik weet wel dat de globalisering een grotere integratie van volkeren te weeg brengt, en dat die niet altijd makkelijk loopt, maar het is toch niet enkel aan ons daar begrip voor te tonen? Religie hoort in de huiskamer, de kerk, de synagoge etc, het is een privé aangelegenheid. En dat staat met meer woorden in onze grondwet. En die is degelijk. Scheiding van kerk en staat en afgeleid van privé en publiek. Ik vind dat belangrijk. Vrijheid van denken. Vrijheid van spreken. En van pers dus, ook voor de vtm. Maar niet van handelen. Geen kruisen in onze gerechtshoven en veel tolerantie in onze straten aub. Wederzijds respect hoort er te zijn, en dus evenzeer respect voor een stadsgenoot die –volkomen gevaar en geweldloos- geniet van een pintje.

Er zijn inmiddels voldoende medische studies verschenen waarin aangetoond wordt dat het gebruik van alcohol in zekere mate goed is voor de gezondheid. Nick Trachet kan dat hier of in BDW beter uitleggen. Het zal me trouwens niets verbazen mochten er over tien-twintig jaar medische studies verschijnen die positieve aspecten van nicotine belichten. Maar er is meer. Alcohol verlicht het leven. Wanneer het even te zwaar wordt, wanneer de inspiratie tekort schiet, wanneer gefeest kan worden, wanneer getreurd moet worden... Alcohol doet lampen branden, zoals die van Aladdin. En lichtjes in jouw ogen. En in de mijne.

Alcohol ontremt de mens, begiftigd hem de kans zichzelve te tonen, is oorsprong van poëzie en zelfs van liefde. Het is een genotsmiddel, en het is een pracht van een genotsmiddel. Het is ook een roesmiddel, en eveneens prachtig in die zin dat het je ’s anderendaags dermate hoofdpijn bezorgt dat je wel weet dat je te ver bent gegaan. Zelfbeheersing daarentegen behoort tot het takenpakket van je ouders, zij moeten jou dat bijbrengen. Niet de verleidingen van de echte wereld, de commercie. En niet ik, nee ik ook niet, maar goed, mijn vingertje werd iets te veel op de proef gesteld. Smakelijk!

2009-01-21T11:55:00.000-08:00

Zullen we nog eens chagrijnig doen? Omdat we het niet kunnen laten misschien, maar vooral omdat we ons stilaan dood ergeren aan al die mediahypes die je met aandrang vragen je Global System for Mobile Communication (vroeger Groupe Spéciale Mobile, nu kortweg GSM) te gebruiken om via de Short Message Service (SMS) te laten weten wat jij wel verkiezen mag uit een voorgekauwde lijst. Ook radio Klara doet daar lustig aan mee, waaruit ik mag afleiden dat Bach liefhebbers kuddedieren zijn. FM Brussel wil nu weten welke de mooiste van de 22 van de 19 gemeentes is, en het Nekkersdal zet al haar Facebook vrienden in om daaraan mee te doen. Consumeer uw belkrediet! Gun Mobistar, Aldi, Proximus, en andere operatoren hun deeltje van jouw zuurverdiende koek. Vooruit, bel nu, U beslist wie de bedenker anno 2009 is, en van de € 250.000 die de staatsomroep via die operatoren binnenrijft mogen er een magere 25.000 aan diens knutselvingers blijven plakken. Soms kan je ook wel via een website stemmen, in dit geval zou dat ook zo zijn maar loopt de timing in ieder geval niet gelijk. Hoe dan ook zijn de resultaten van een dergelijk onderzoek statistische leugens. Ik heb me elders reeds druk gemaakt over statistieken die als krantennieuws gepresenteerd worden. Gebakken lucht ja. FM Brussel zal zoveel euro’s niet vangen, maar die hebben dan ook wel minder nodig neem ik aan. Hun luisterbereik is me onbekend, maar hun website haalt een schamele 2000 clicks per week leert mij www.Alexa.com. De subsidiërende Vlaamse Overheid meldde op haar webstek dat: "Uit het publieksonderzoek naar de gesubsidieerde stadsradio fmbrussel, dat werd afgerond in 2007, blijkt o.a. dat de stadsradio te kampen heeft met een lage naambekendheid bij zijn doelgroep (Vlaamse Brusselaars en bewoners van de Vlaamse Rand). Cruciaal element op dat vlak is de vaststelling dat de frequentie waarop de radio uitzendt nauwelijks bekend is. Verder blijkt dat de zender geen duidelijke identiteit heeft." Om die gebreken wat te verhelpen werd in het voorjaar 2008 een grote campagne rond 98.8 opgezet, maar, eerlijk waar, ik luister daar nu nog niet naar. Er zal wel een publiek zijn voor het regionaal katern van De Standaard, en zeker voor dat van het Nieuwsblad en HLN (vul nu zelf maar eens in) maar van die lezers mag je toch niet verwachten dat zij het journalistieke niveau van een Dansaert bobo kunnen appreciëren?

Het is een opdracht van ons gemeenschapscentrum om aan gemeenschapsvorming te doen –sorry voor die dure woorden- en ik vermoed dat FM Brussel eenzelfde oogmerk dient. Mag ik dan suggereren dat het Nekkersdal als wederdienst de gsm-nummmers krijgt van allen die “voor Laken” stemden? Dan kan ons centrum de ‘onbekenden’ uit haar specifieke doelgroep eens persoonlijk aanspreken en zo het eigen publiek wat uitbreiden. Voor wat hoort wat. Het is dezelfde overheid die deze dienstverleners subsidieert, maar de privacy wetgeving zal daar wel een stokje voor steken. Gelukkig maar misschien, hoewel… vrijwel wekelijks krijg ik telefoontjes van commerciële nietsnutten die ongestoord mijn privé data blijven gebruiken. Geen Robinsonlijst die daar iets aan verandert, en de beloofde zelfregulering in die sector blijft dode letter. Mag ik de bevriende politici nogmaals verzoeken dit pestgedrag van ongewenste intimiteit eens en voorgoed aan banden te leggen? En eventueel een uitzondering te voorzien voor gemeenschapsbevorderende initiatieven? Allen dank bij voorbaat!

2009-01-01T05:52:00.000-08:00

Beste vrienden,

in tegenstelling tot vorige jaren kan Tiny (één van mijn favoriete noms de plume) haar nieuwjaarsbrief niet kwijt via de Nekker, het maandblad van het Lakense gemeenschapscentrum. Omdat ik "ben wie ik ben", al weet ik zelf niet wat ik daaronder moet verstaan. Het afscheid van dat jaarlijks ritueel verraste me wat, vandaar dat ik alsnog in haar naam een nieuwjaarswens de wereld kond doe via deze.blogspot. Voor hen die de vorige jaargangen misten heb ik die even opgesnord en hieronder geplaatst. Excuseert u me de manke lay-out, u mag van deze brombeer ook weer niet teveel verwachten.

Een weetje bovenop: slechts in deze contreien is het voorlezen van een nieuwjaarsbrief nog steeds een volksgebruik. Het was nooit wijdverspreid, maar in Noord-België houdt het stand. Wil enig volkskundig museum dit dringend inventariseren aub?

Een waarschuwing ook: de meeste nieuwjaarsbrieven begraven eerst het oude jaar maar staan vooral niet stil bij de dood. Meer dan op 1 november doe ik dat wel vandaag. Is dat zwartgallig? Ik dacht van niet, integendeel, wie het onvermijdelijke ontkent of de eenheid van leven en dood niet begrijpen wil kan nooit ten volle genieten van dit prachtige leven. En dit laatste is zoals voorheen nog steeds mijn boodschap. Enjoy! Excuses ook voor het belerende of moraliserende karakter van dit geschrift, dat is nu eenmaal inherent aan het genre.

En als toemaatje: een beetje echt vuurwerk

Ik kus je,

van harte

Steph

2009-01-01T05:16:00.000-08:00

Lieve mensen, Mensenlief,

Het oude jaar is heen gegaan, het nieuwe spiksplintert de vurige nacht nog na. Hier sta ik weer, ten voeten uit, en kijkt u goed, omringd door raam en ruit: mijn façade werd grondig doorgelicht, en deswege breng ik u geen Lakens maar een werelds beeldbericht!

Voor en Na

Theater zoals te voorzien en te verwachten was: de vorig jaar vernoemde Westvlaamse sukkelaar (voluit Yves Leterme) sukkelde verder en haalde zoals verwacht het jaareind niet. Obama, die kon het wel en vervult nu vele harten met hoop, yes he can, maar enkel als de anderen ook meewillen: you, me and the Israeli. Het is niet goed alle eieren in één mand te leggen, dat hebben de brave huisvaders Fortis spaarders nu ook begrepen, en die ene vogel maakt de lente niet, maar toch, beste mensen, hoop doet leven en dat is wat ons te doen staat: leef en geniet ervan!

In 2008 zijn weer heel wat mensen gestopt met genieten, een zeer onvolledig lijstje uit het hoofd van mensen die enige indruk lieten: Herman Le Compte (he could not), Bobby Fischer (schaakmat), Michel Bartosik (naar zijn vader?), Benny Neyman (uitgezongen), Inga Nielsen (idemdito), Wim Van Gansbeke (uitgekeken), Hugo Claus (regisseerde tot en met eigen uitvaart), Ingrid De Bie en Jean-Marie Berckmans (uitgeschreven), Angèle Manteau (onuitgegeven), Kamiel Vanhole (vond toegedicht de vrede), Randy Pausch (informeerde de wereld vooraf, zie youtube ), Marc Moulin (uitgedraaid), Paul Newman (uitgespeeld), Eric X (gezelfmoord), Miriam Makeba (op de planken), Wannes Van de Velde (hier vorig jaar nog bezongen), Jo Crepain (uitgetekend) en Guido Dhaen (doodget(r)apt).

Die laatste kent u waarschijnlijk niet: Antwerps tapper en later kroegbaas van de Witzli Poetzli. Connoisseur van de betere whisky’s, eau de vie’s, jazz en opera. Ik denk dat hij het was die me Inga Nielsen leerde kennen, een zwaar miskende sopraan van wereldklasse. Hij overleed naar het schijnt aan de latere gevolgen van een paar gemene trappen van Hollandse hooligans, gespuis waarvan onze Brusselse weekends ogenschijnlijk gevrijwaard zijn en hopelijk blijven want aan crapuul hebben we hier immers geen tekort. Hoop jongens en meisjes, jawel, nogmaals: hoop doet leven! Of gedenk het zomerse zeezicht, alle dagen hopen!

Het meest werd ik getroffen door het heengaan van Hugo en Wannes: twee grote geesten aan welke wij met z’n allen veel verschuldigd zijn. En vooral de manier waarop Hugo zijn einde vierde maakte indruk. Die man kon feesten. Katholiek Vlaanderen kon daar niet mee lachen, piste azijn met beken, maar werd toch maar mooi te kakken gezet door het verzamelde gild van vrienden-collega’s-schrijvers in de Bourla, in het bijzonder door Tom Lanoye en Erwin Mortier die ik bij deze een vleselijke klapzoen toewerp (zie en luister). Dat overbuur Steven Van Ackere, jongste leerling-tovenaar van Van Rompuy en dus nog maar net opnieuw gepromoveerd, het budget voor zelfmoordpreventie verdriedubbelde vind ik daarentegen niet om mee te lachen. Barbequecheques, gratis musea en bibliotheken of preventie van depressies, ja zelfs belastingsaftrekken lijken mij veel nuttiger bestedingen. OK, zelfmoord is niet fijn voor de nabestaanden, maar het is toch ons leven? Wie niet meer genieten wil mag er dan toch uitstappen? Beter dat dan de anderen het leven zuur maken denk ik. Eric X, een verre achterneef deed dat onder andere dit jaar. Veertig jaar geleden speelden wij nog samen met de autootjes, maar de liefde keerde zich tegen hem. Hij werd hier in mijn voortuin in alle stilte begraven, alsof het een schande was. Ik respecteer de wens van zijn familie, vandaar X, maar ik ga niet akkoord. Zelfmoord vergt heel veel moed, ik doe daar deemoedig mijn hoedje voor af.

Het leven, lieve mensen, het leven is niets zonder de dood en er is geen dood zonder leven. Geen lentegroen zonder winterzwart, geen jager zonder prooi, geen maan zonder zon. Sommige atomen zweven miljoenen jaren in onze atmosfeer, andere waren ooit deel van een dino’s scheet en ééntje begeeft zich straks misschien in je bloedbaan. Dat is geen reïncarnatie, dat is wat is. We zijn gemaakt van sterrenstof en tot stof vergaan wij weer. E is en blijft nog even gelijk aan mc², laat ons die energie dan toch vooral gebruiken om te genieten en lief te hebben, er rest ons nu al weinig tijd. 2009 telt amper 365 dagen en ik hoop het samen met u op 31 december ten grave te dragen: dood aan het nieuwe jaar! Op naar het volgende, en inmiddels, een goede gezondheid, veel liefde en feesten, genot, ook in de arbeid en een gelukkig Nieuwjaar gewenst!

Uw toegenegen muurbloem,

Tiny, met een darwiniaanse zoen voor allen.

1 januari 2009

Tiny's nieuwjaarsbrieven 2005-2008 en een zomers tussenwerpsel

2008-12-31T12:26:00.000-08:00

2008

Het was weer een vrij surreëel jaar. Het begon in januari met een auto
op het perron van de Zwarte Vijvers en eindigde met een mooie refund
van onze gas- en electriciteitsfactuur én een nieuwe regering. Die
belooft onze koopkracht te verhogen. Wie dat gelooft is een
kerstekind. Die refund is wèl waar, maar die kunnen we beter opsparen
want na één warme winter zijn de tarieven ook de hoogte in gegaan,
exponentieel zelfs. En dat heeft niets met 58-08 te maken. Hoe dan
ook, dat teveel betaalde aan electrabel is als extra eindejaarspremie
een mooie strik rond 2007.
Februari bracht ons een samenwerkingsakkoord van de Brusselse
culturele instellingen. Wat politici van 's lands beider
gemeenschappen sinds jaar en dag beloven, het herhaaldelijk beloofd
cultureel akkoord tussen beiden, dat kunnen mensen als u en ik dus
wel: mekaar begrijpen, ook al spreken we een andere taal. Niet slecht
dus.
In maart brak Sven Gatz een lans voor de openstelling van het
Koninklijk Park, tijdens een romantische lentewandeling hand in hand
met Els Ampe. Mijn gebuur was daar niet over te spreken, en een handje
geholpen door mijn alter ego is van die plannen sindsdien niets meer
vernomen. Ook niet slecht.
Ik denk dat het in april was dat hetzelfde personage achter mijn
pseudoniem zich in Brussel deze Week bekloeg over auto-brico-
reportages op TV Brussel, en zie, enkele maanden later maakte Guy
Vanhengel gedane zaken daarmee. Het daaruit vloeiend inkomstentekort
voor onze regionale zender leidde eerst naar een nieuwsloze periode in
augustus volgend jaar, maar verre buur Bert Anciaux belooft nu extra
middelen. Eerst zien en dan geloven, maar kom, niet slecht als dat
daar kom.
De maand mei, daar in leggen alle vogels een ei, behalve de mannekes.
Philippe Van Parijs evenwel kon het zijne toch kwijt: na langdurige
wetenschappelijke studie kwam hij tot de slotsom dat Franstaligen (dwz
met het Frans als moedertaal) in deze stad ook een minderheid vormen.
Mooi is dat, een stad met alleen maar minderheden, die zijn samen een
enorme meerderheid. Pas mal du tout.
Juni is een ander paar mouwen. Verkiezingen, met als resultaat een
verdergaand onbegrip tussen noorder- en zuiderlingen van onze
medeburgers want lijsttrekkende politici vonden het electoraal
opportuun het onmogelijke te beloven dermate dat de daarvoor benodigde
twee derde meerderheid onvindbaar werd. Verwondert het u dan nog dat
voornoemde Van Parijs al langer pleit voor een federale kieskring? Ik
zeg je: de wijsheid, en de toekomst van ons landje, en de kracht om
die eendracht te bereiken ligt hier in onze stad, en dat lieve lezer,
dat zou verdomme schoon zijn als we met z'n allen onze medeburgers
kunnen overtuigen dat Brussel niet het probleem, maar wel de oplossing
is. Het goede voorbeeld geven soit, maar bon, juni was dus wel slecht.
Wat daarentegen toch leuk werd aan het einde van die maand was de
aankomst van mijn nieuwe "overweg" buur, de Yeti, ook gekend als de
schrikkelijke KingKong van Laken, maar ik verzeker u, hij is enorm
lief, idemdito geschapen en torts daarenboven nog negen ballen op zijn
rug. Sinds hij hier is waan ik me al een stuk veiliger dan de vorige
jaren. Inmiddels werd mijn eigen horizon inwaarts verruimd en wie mij
nu nog kwade blikken gunt zal gezien zijn!
In juli beterde het niet echt. We hadden VTM nodig om de Vlaamse
feestdag te verslaan, de VRT is mentaal dus ook al van hoofdstad
geswitched en situeert die voortaan ergens aan de Schelde. In 2005
waarschuwde ik daar al voor met het voorbeeld van dhr. Geert Joris,
directeur van Boek.be maar die is beter gekend als organisator van die
jaarlijkse boekenkermis in November. Nog steeds in Antwerpen, zeer
tegen de zin van die Gentenaar. Dorpelingen zijn het hier ten noorden,
nooit kijken ze verder dan de lengte van hun -om beleefd te blijven-
neus, en de conclusie is dus: van kwaad tot erger.
Een lichtpuntje dook op in augustus in de vorm van de Cityscape aan de
Gulden Vlieslaan. Mocht u daar nog niet geweest zijn raad ik u aan dat
asap te doen. Daar hangt magie in de lucht, Brussels surreëel zoals
het hoort.
September liet wachten op haar Indian Summer, maar die ene zwoele
nacht was dan ook meteen raak: het Tango Vampiro evenement dat ik
mocht gadeslaan in het 'Astridparkje' was van een weergaloze
schoonheid. De kracht van de tango gebracht door Lakenaar Patrick Van
Keirsbilck verdient meer dan dit éénmalige feest, ik eis, u hoort mij
goed, ik eis dat dit een jaarlijkse traditie wordt. Niet slecht, nee,
beter, écht goed!
In oktober bracht die sukkelaar uit West-Vlaanderen er vaneigens
opnieuw niks van terecht, het seizoen in Nekkersdal, Amalia en KVS
trekt zich ongemerkt op gang, en eindelijk is de nazomer er dan toch.
Niet slecht quoi.
In november begin ik het wel op mijn heupen te krijgen van dat
politiek geklooi maar anderzijds verneem ik dat Coditel een fikse
boete krijgt toebedeeld voor haar meets klantonvtriendelijke beleid
dat u en ik al jaren aanklagen. Er is dus nog gerechtigheid en ja, ook
hierin is Brussel voorbeeldig. Niet slecht denk ik.
Over december had ik het al. Samenvattend kan ik gewikt en gewogen
zeggen dat 2007 beter was dan 2006. Als ook dat exponentieel uitgezet
kan worden ziet het er goed uit voor volgend jaar, en ik wens u bij
deze dus het allerbeste toe.

Uw trouwe muurbloem,
Tiny=

2007

Het is voorbij. 006. Tijd voor 007. Hij was er al, hij zal er altijd zijn. Zijn tijd vooruit, zijn voorruit als breedbeeldscherm, zijn paraplu gevuld met polonium en zijn martini-vodka shaken, not stirred. Eigenlijk de enige film waarvoor ik nog eens van mijn muur zou komen. Al de andere 'pareltjes van de zevende kunst' zijn één jaar na hun verschijning teruggebracht tot wat ze werkelijk zijn: pulp. De tijd van de evergreens is voorbij, over and out, alleen de 007 blijven wat ze bedoeld waren te zijn: amusement. Terug naar 006: één goede film dus, en wat heeft dat jaar van twee seizoenen ons nog gebracht? Verkiezingen die afliepen zoals voorspeld. Het afscheid van grote geesten zoals Nagib Mahfouz en Ki-Zerbo. Zoveel nieuwe Nobelprijzen ook, maar alweer niet voor Hugo. Onnozeliteiten bij de vleet op tv, met als summum zeker dat nep-journaal van de RTBF. Onnozeliteiten van de Rode Duivels. En daar kunnen we nog mee lachen, maar niet met onnozelaars à la De Decker, kortom, er is meer dan een koffer gram te halen in 006, ik laat hem beter achter.

Er waren gelukkig ook die mooie momenten met Tia Hellebaut en Kim Gevaert, of was het Henin, soit er zijn weer wonderbaarlijk fijne dingen gebeurd het voorbije jaar. Dat die smeerlap van een Pinochet eindelijk dood is doet ook deugd trouwens. Of nog: dat de kerk uit haar steigers ging, ik bedoel dat gebouw hier in Laken, de andere heeft haar opvliegers sinds lang verloren en van hoogvliegers hebben ze gelukkig helemaal geen last. De buren wel daarentegen, zeker die zware DHL van 04.05u. Bij de andere godsdiensten moorden ze mekaar nog steeds uit, in naam de van de Allerhoogste of de Yankee Dollar, dikwijls voor beide samen. Een van die partijen bestond het ook al 's nachts geheime CIA-vluchten boven onze hoofden te laten gieren, alle Conventies van Genève aan zijn cowboy-laars lappend. Moet zo iemand dan niet voor een volkenrechterlijk tribunaal?

Op langere termijn is het minder fijn is dat de seizoenen van slag zijn. De winter duurde een heel stuk over de lente, de zomer begon er te vroeg mee en zomerde nog na tot 1 december. Mocht u het nog niet weten: hier is de winter weer. Zou het kunnen dat het niet zo toevallig was dat Wannes Van de Velde "In de maat van de seizoenen" dit jaar uitbracht? Zou het ook zo kunnen zijn dat de kwaliteit daarvan samenhangt met zijn inmiddels ‘gezegende’ leeftijd? Immers, zijn bijna leeftijdsgenoten: Tom Waits en Bob Dylan zijn na lang zwijgen ook weer aan zingen toegekomen. En hoe. Ja, dat zijn de fijne dingen in dit leven. Muzikaal gesproken was het 0110 concert misschien niet voor iedereen een voltreffer, maar qua menselijkheid een hoogtepunt. De Zinnekesparade was wat dat betreft ondanks de vele monsterlijke vermommingen nog beter want volkser, bonter en beweeglijker.

Dit wens ik u allen: meer humor en ontroering, goede gesprekken of beter nog, gesprekken over het goed hebben, gesprekken om het goed te hebben. Die zijn nodig, overal, thuis, op het werk, in de kroeg en op straat.
Soms ben ik bang, van die vliegtuigen, van die oorlogsstokers, maar ook van het gespuis in mijn straat, bij nacht, hier aan mijn voeten. Ze weten niet dat ik hen zie, ze weten niet dat ik hen ken. Maar ik ken hun ouders, en hun bezorgdheid. En hun armoede. Ik ken de hopeloosheid bij sommigen en weet wat mensen doen in uitzichtloze situaties. Niet dat hen daarom meer rechten moeten gegund worden, maar een menswaardige, evenwaardige behandeling, thuis, in het zoeken naar werk, op straat en in de kroeg zou al veel helpen. Ik wil daar mee aan werken, en vraag u het er op te wagen. Laten we elkaar tijd en ruimte geven voor ontmoeting èn ontkenning, voor verzoening én verbod, voor misverstanden en begrip en vooral voor het ontwikkelen van dit laatste.

Ik wens u ook allen een goede gezondheid toe, dat u 2007 ten volle moge beleven, van ‘s morgens vroeg tot ’s avonds laat en omgekeerd, geniet u van al het mooie en vergeet zo nodig al de rest.

Dikke kussen van uw aller pete/metekindje en muurbloempje,

Tiny

Laken, 1 januari 2007.

September 2006

Baisers d’été de Laeken, van Tiny

In De Standaard, zogezegd een kwaliteitskrant, verschenen de voorbije dagen twee voor Lakenaars belangwekkende stukjes. Ik citeer hier enkele passages.

17/06/2006, “Molenbeek” p.16… De Brusselse regering beschermt de Jubelfeestbrug, en de Chambondoorgang aan de Koninginnenlaan te Laken… Met deze twee erbij zijn nu vier Brusselse bruggen beschermd.

20/06/2006, “Toeristische wegwijzers Brussel gesaboteerd” p. 24… Ondertussen begon de stad ook in Laken richtingaanwijzers te plaatsen. “Daar hebben we de aannemer … specifiek opdracht gegeven de borden vast te zetten aan de palen, … hij doet dat ook.”

Trouwe lezers van de Nekker zullen zich herinneren hoe ons aller vriend Wim zich enkele maanden terug reeds vrolijk maakte over de wel zeer wispelturige toeristische bewegwijzering. Zal ik mijn grote baas, schepen Ducloux eens influisteren dat enige opvolging en controle van uitbesteedde werken niet helemaal onzinnig is? Hij was hier onlangs nog, op 19 mei om precies te zijn, ter gelegenheid van de plechtige onthulling van ’s Lakens tweede stripmuur in de Paleizen-over-de-bruggenstraat. De meervoudige bruggen in die straatnaam zijn in ieder geval een historisch correctere verwijzing dan de Standaard’s interpretatie van een voetgangerstunnel. Ik vraag me wel af waarom die paleizen in het meervoud staan, zal dat eens aan mijn vrienden bij Laca vragen.

Het moet zijn dat schepen Ducloux zich plots mijn bestaan herinnerde, want zie amper enkele dagen later kreeg mijn door tags en graffiti besmeurde loopvlak een nieuwe lik verf, waardoor ook de hemel boven mijn hoofdje nu een stuk vrolijker kleurt.

Zou je geloven dat ik onrechtstreeks ook aanleiding ben tot de bescherming van de doorgang? Dat zit hem zo: één van mijn aanbidders heeft bij herhaling gewezen op de teloorgang van die doorgang. Na het intrekken van een eerder toegezegde herstelling van de waterdichting door toen nog de NMBS is hij in zulk een koleire geschoten dat hij de lokale verantwoordelijke voor stedenbouw sommeerde om daar op alle niveau’s tegen te protesteren. Soms gaan de dingen dan langzaam, edoch beter traag maar zeker dan snel en inefficiënt zeg ik altijd.

En zie, onlangs nog, in de maand maart pleitten zowel de voor stedenbouw bevoegde schepen dhr. Simons als dhr. Feremans van Groen! Brussel-Stad tijdens een wijk-contract-vergadering voor de installatie van bewakingscamera’s in die tunnel. Dat zou verder vandalisme moeten tegengaan en de voetgangers een beter veiligheidsgevoel geven in die bij nacht maar ook bij dag soms akelige plek. Nu de beschermingsprocedure ingezet werd komen er dan ook eindelijk middelen om de zwaar toegetakelde doorgang te herstellen. Alleen is me nog niet duidelijk of dezer zijde die unieke bronzen lantaarnpaal, ook Poeffie’s pispaal helaas, en aan gener zijde het publieke pissijn dan ook opgekalefaterd zullen worden, Emir Kir gaf desgevraagd niet thuis.

Alban-Chambon (1847-1929), voor diegenen die hem niet kennen, was een bijzonder bekwaam architect in zijn dagen. Hij werd uit Frankrijk gehaald door Leopold II om mee te werken aan de serres en vele andere projecten. Beroemd zijn de verbouwing van het Métropole hotel, het vroegere casino kursaal van Oostende en de schouwburg en de de Smet-de Naeyer-brug (de zgn. ‘tettenbrug’ ) aldaar. Ook het casino van Spa en de verbouwingen van het theater ginds zijn van zijn hand. Minder bekend is zijn inbreng in de Brusselse vrijmetselaarsloge in de Peterseliestraat en minst bekend vrees ik is deze toch wel bijzonder merkwaardige doorgang.

Binnen zijn specialisatie als interieurarchitect, (zie ook bvb de residentie van de Roemeense ambassadeur, Washingtonstraat en hotel Solvay, eveneens in Elsene) was hij vanzelfsprekend ook actief als meubelontwerper. Wie goed speurt kan nu nog betaalbare topstukken vinden in de betere veilinghuizen. Kent u de vroegere fontein van de bareel van St. Gillis? Nu in het gemeentehuis, en jawel, ontworpen door ene A. C.

Deze voetgangerstunnel lijkt dan ook in niets op andere voetgangerstunnels, behalve de geursporen van urine dan. Het cassettenplafond ondersteund door X pilaren, ogenschijnlijk van porfier maar in werkelijkheid opgesmukt gewapend beton, de beenhouwerstegeltjes aan de wanden en de Hitchcockiaanse oranje neonverlichting weerspiegelend in de immer vochtige kasseien zingen samen een stedelijke kakafonie van kleuren die je nog amper horen kan. Maar luister eens op een stil moment, en geniet…

In tussentijd kan mijn huidige baas of de toekomstige schepen van stripveertiendaagse’s en middenstanders aan bovengenoemd aannemer dan ook de opdracht geven een wegwijzertje richting “Alban-Chambon-brug” te plaatsen? Het zal het lokale loslopende wild nog veel plezier bezorgen!

Met m’n allerliefste zoemergroeten,

Uw Tiny

2006

Tiny's tweede nieuwjaarsbrief.

Er is heisa omtrent de spelling. Er is rumoer op het Europese forum. Er is de winterkou en er is de winterpret. Er is internet in meer dan de helft van de Belgische huishoudens en de digitale televisie staat aan de vooravond van de doorbraak. We hebben met z'n allen teveel informatie te verwerken en soms weet je begot niet meer welke krant je op donderdag lezen moet om op vrijdag het nieuws te begrijpen. Gewoon omdat die redacties het ook zo nodig vinden om de haverklap het formaat van het dagblad en het uitgiftepatroon van de bijlagen te wijzigen. Waar is de tijd dat het Nieuwsblad op maandag, de FET op dinsdag en 's vrijdags Le Monde Diplomatique volstonden om de week mee door te komen?

Lang vervlogen dus. Vandaag, anno 2006 is de wereld helemaal anders. Hoewel, niet helemaal. Nee, enkele dingen zijn nog net als toen, de trein bijvoorbeeld, die lokt weer dezelfde massa’s als in haar gloriedagen. Nu zie ik ze dagelijks zitten, de pendelaars uit de Vlaamse slaapsteden. Ik heb toch niks beters te doen dan te tellen en dus maak ik statistieken. De helft roddelt over haar collega's en de soaps van gisterenavond, 10 % slaapt en de overige 40% leest. Van die lezers zijn er 10% boekenlezers, iets minder cursusblokkende studenten, en iets meer leest de peilingen in De Morgen of De Standaard. Pakweg 30% leest hetzelfde in de horoscopen van Het Laatste Nieuws en de rest, 4 op tien dus leest de Metro. Een bijzonder beknopt en vlot leesbaar krantje dat voor het rapen ligt aan de stationsingangen. Helaas is het ook behept met dezelfde ziekte als haar grotere broers en de sterrenwichelaars van vroeger: tel, hertel en maak er een statistiekje van dat je als nieuws verkopen kan. Kortom, het is geen wonder dat haast niemand me ziet, slechts hoogst uitzonderlijk zwaait er eens iemand terug, meestal een kindje, heel soms een wat oudere bewonderaar.

Nu ja, na het fanfaregetrommel en trompetgeschetter van Le Soir en TV-Brussel is het vrij snel stil geworden rond mijn persoontje. Alleen dat bokkenrijdervuurtje aan mijn voeten vulde nog een verloren gelopen kolom plaatselijk nieuws. Sindsdien is er heel wat water door de Zenne gevloeid en even onzichtbaar heeft de administratie van de stad het herstel van mijn zomers landschapje voorbereid. U moet weten, die gevel waar ik zo tweedimensionaal tegenaan plak is stadseigendom, net zoals het hele achterliggende huis vaneigens. De ploeg gevelschilders in opleiding die rondom de Parvis aan de slag gingen zijn konden mij niet helpen: dat scholings-en tewerkstellingsproject blijft beperkt tot jenseits van de spoorweg en ten andere zijn ze nog niet goed genoeg doorgeleerd voor dit soort genuanceerd precisiewerk. Neen, 'mijn gevel-geval' is een verzekeringskwestie geworden. Ik vertel u geen nieuws wanneer ik u zeg dat die liever innen dan uitgeven. Daar is dus eerst een officiële klacht tegen onbekenden ingediend, daar is een vanzelfsprekend vruchteloos politieonderzoek op gevolgd. Men heeft dan even overwogen Rik Ringers én Inspecteur Clouseau in te schakelen, schepen Decloux dreigde op een gegeven moment het penseel in eigen hand te nemen, maar mij vroeg niemand wat en of en al evenmin hoe het mij verging…

Nu de tand des tijds de sporen van die vandalen haast helemaal heeft uitgewist, zijn ook mijn herinneringen aan dit voorval vervaagd. Maar goed misschien, want nu is er wèl nieuws: mij is ter ore gekomen dat Omob (die ook van naam en dus in formaat en prijs veranderd zijn) ten langen leste toch instemde met de laatste offerte en van zodra het weer het toelaat, de verf gekocht en de penselen teruggevonden zijn zal mijn ondergrond weer wat egaler worden. Zwaait u dan even terug? Ik van mijn kant wens u graag voor de tweede keer een allerbest nieuwjaar, dat u zonder zorgen 2006 moge doorkomen en met mij in goede gezondheid 2007 tegemoet gaan. Tot dan!

Uw aller mete- en petekindje, Tiny Muurbloem, Laken, 1 januari 2006

2005

Tiny’s nieuwjaarsbrief.

Tiny is perfect. Ze is in alles de beste, de snelste, de slimste, de mooiste. Haar icoon benadert in die mate de perfectie dat ze nu onbedoeld bijdraagt aan het toch al hoge surreële karakter van deze stad. Vooral omwille van haar locatie als muurschildering: dit ideaalbeeld van de jeugdige en zuivere onschuld contrasteert sterk met het grauwe verpauperde stadsdeel waar ze sinds 7 december officieel deel uitmaakt van het strip-parcours waarvoor onze hoofdstad zoveel lof oogst. Aan haar voeten tref je het leven zoals het is: zwerfvuil, hondenpoep en het nog altijd verwaarloosde erfgoed van de Alban Chambon-doorgang. Het is de eerste verstripte gevel in deze serie buiten de vijfhoek, een tweede volgt weldra. Ook het wildwaaiende witte wolkenspel in een blauwe atmosfeer staat tegenover ons getrouwe grijze spansel. Tiny zwaait vrolijk welkom naar de treinreizigers uit Aalst, Dendermonde en verder gelegen pendelvoorsteden en gehuchten. Ze troost de automobilisten die na de A12 de de Trooz file trotseren terwijl ze van over het muurtje in de tuin van Albert binnenpiept en ik vermoed dat het daar is waar ze met de vrolijk kwispelende Poeffie naartoe snelt.

De vader van dit oorspronkelijk Franstalig figuurtje, Martine is in vele talen vertaald, haar schepper dus is Marcel Marlier. Hij werkt sinds vijftig jaar omzeggens jaarlijks een nieuw album af. Gijs Haag, een vertaalde Gilbert Delahaye, was zijn vaste scenarist en werd bij zijn overlijden in 1997 opgevolgd door Jean-Louis Marlier, zoon van de tekenaar. Marlier heeft al die jaren heel getrouw een moderniserende maatschappij in beeld gebracht. Tiny was en is het rolmodel van een modern jong meisje in een modern jong en welstellend gezin dat zich omgeeft met het design van het laatste jaar, zowel architecturaal als modieus. Het verdwijnen van de vele inkijkjes op haar petit-bateau broekjes had dus niets te maken met het ongeveer gelijktijdig uitbreken van het dutroux-schandaal maar wel met een veranderende kindermode. Het hoeft niet te verwonderen dat gelijkaardige verdachtmakingen de oude dag van de tekenaar een beetje verzuren. Ik mag hopen dat deze stripmuur meer mag zijn dan een gepast eerbetoon bij de vijftigste verjaardag van dit “misdadig perfecte meisje.” Zo werd ze genoemd door een chagrijnige journaliste die haar eigen minder gelukkige jeugd na vele jaren nog steeds voldoende vond om die van Tiny te benijden.

Tiny, Martine is zoals zovele andere Kuifjes en Spirous het zoveelste bewijs van een levende bi-communautaire cultuur, ook hier opnieuw in contrast met het ideeëngoed van de terzake bevoegd minister. Het verheugt me dat ook onze Brusselse schepenen dit inzien. Tiny heeft niet alleen mijn vele zussen maar ook mijzelf tot lezen gebracht en ons doen dromen van peis en vree. Nog geen twee weken na de inhuldiging echter vond lokaal janhagel het nodig haar even aan den lijve te laten voelen dat haar nieuwe buurt niet voor niets ‘un quartier chaud’ heet. Maar ze laat dit duidelijk niet aan haar hart komen. Marlier die in zijn jeugd zelf nog muurschilderingen realiseerde sprak zijn grote waardering uit voor het puike werk van David Vandegeerde en Georges Oreopoulos. Nu hun namen (tijdelijk) onleesbaar zijn op deze muur sta ik er op hier hetzelfde te doen: hun kleurrijk palet en Tiny’s onaantastbare vrolijkheid schenken mij dagelijks een surrealistisch genot en ik hoop voor u hetzelfde. Met mijn beste wensen,

Steph Feremans